سه شنبه , جون 27 2017
کور‌پاڼه / تحلیل / دست آورد یا یک فاجعۀ بشری؟ افغانستان، میدان ازمایشگاه سلاحهای پیشرفتۀ بزرگ امریکا و ناتو

دست آورد یا یک فاجعۀ بشری؟ افغانستان، میدان ازمایشگاه سلاحهای پیشرفتۀ بزرگ امریکا و ناتو

عزیز چوپان

برو قوی شو، اگر راحت جهان طلبی

که در نظام طبیعت ضعیف پامال است

امریکا بتاریخ 24-1-1396 در ولسوالی اچین ولایت ننگرهار بمب بزرگی را که به نام «مادر بمبها» معروف است و 21600 پوند یا یازده هزار کیلو گرام وزن دارد، بنام درهم کوبیدن شاخۀ خراسان داعش پرتاب نمود. طبق گزارش رسانه ها بنقل از وزارت دفاع به اثر ریزش این بمب بنابر اطلاعات عاجل سی و شش نفر داعشی کشته شدند که میشود این احصائیه تغییر یابد. ارگ ریاست جمهوری این خبر را تأیید کرد سخنگوی وزارت دفاع، معاون سخنگوی ریاست جمهوری و قوماندان قوای ناتو در افغانستان درین رابطه کنفرانس خبری مشترک نیز دادند و طبق گزارش ارگ از آن استقبال نیز کرد، ولی اقای حامد کرزی رئیس جمهور پیشین این عمل را جداً تقبیح نمود.

باید اول از امریکا پرسید که پروژۀ داعش مربوط به کیست ایا خود امریکا در بوجود آوردن آن، دست ندارد؟ چگونه شد که داعش اول در شرق میانه سر برافراشت و باز بسرعت از آنجا پرواز کرده در منطقۀ شنوار ولایت ننگرهار فرود آمد؟ قبول میکنیم که افغانستان یک کشور جنگزده است، تنها همین چهار دهۀ گذشته نیست که افغانستان شاهد جنگ، قتل و خونریزی است؛ بلکه از صدها سال گاهی دست یک قاتل بسوی افغانستان دراز شده است وگاهی دست قاتل دیگری؛ افراد ما کشته شده، خانه ها ویران شده، سرمایه های تاریخی و فرهنگی ما به یغما برده شده است و تاسیسات ملی آن از بین برده شده است؛ ولی نه امریکا و نه هم کدام کشور دیگری فکر نکنند که ملت افغانستان نمیداند که دست آنها به چه خاطر بسوی افغانستان دراز شده است و درینجا چه اهداف استعماری دارند. امریکا از آمدن به افغانستان اهداف وسیعی را دنبال میکند. امریکا تنها در افغانستان نه بلکه در تمام منطقه و حتی در تمام آسیا اهداف بزرگ ستراتیژیک دارد. شما شرق میانه را ببینید، حتی کشورهای اسلامی شمال افریقا را ببینید که امریکا در آنجا چه بازیها را براه انداخت. حرکتی که در سال 2011 از تونس آغاز شد و بنام «بهار عرب» مسمی گردید، خیلی زود به «خزان عرب» مبدل گردانیده شد. در تونس که بعد از فرار بن علی فرمانروای آن کشور به عربستان سعودی، نهضت اسلامی آن کشور، به قدرت رسید امریکا فضا را طوری عیار ساخت، که حلقات وابسته به غرب در آن کشور، را به قدرت رسانید، در مصر که بعد از مدتها سلسلۀ دکتاتوران فرعون صفت به پایان رسیده بود و در نتیجۀ انتخابات ازاد در 2012 قدرت به دکتور مرسی رسید، درست یک سال بعد حکومت او را توسط عبدالفتاح السیسی یک جنرال خون اشام وابسته بخود سرنگون کرد و برخی از کشورهای عربی هم دست او را به عنوان کمک فشردند و ملیاردها دالر را در اختیارش گذاشتند که اکنون روابط شان رو به خرابی می گراید. بهمین ترتیب عراق، لیبیا، سوریه و یمن در آتش جنگ میسوزند و فلسطین که از روز تأسیس حکومت صهیونستی اسرائیل در آتش دست و پا میزند.

در افغانستان همینکه امریکا احساس کرد شوروی در برابر مجاهدین در حال بزانو درآمدن است، فوراً بخاطر تضعیف و بالاخره سرکوب مجاهدین دست به کار شد و زمینه را برای آمدن خود به افغانستان مهیا کرد. بعداً عملاً معلوم شد که وجود اسامه و القاعده در افغانستان فقط یک بهانه بود ورنه همه میدانند که نه اسامه آنچنان که تصور میشد یک دشمن نیرومند امریکا بود و نه هم ظرفیت اجرای حوادث یازدهم سپتمبر 2001 را داشت. این حوادث کار «سیا – C.I.A» بود و هدف این بود که امریکا بخاطر آمدن به افغانستان هم بهانه و هم مشروعیت پیدا کند. القاعده، طالب و اکنون داعش همه پروژه هایی بود نه که بنحوی بخاطر آمدن امریکا به آسیا راه باز میکردند.

بعد از آمدن امریکا به افغانستان، صدها هزار نفر بگونۀ مختلف بشهادت رسانیده شدند و حتی خودم ویدیوهایی را دیده ام که مو بر بدن آدمی راست مکیند که ننگ اسلامی و افغانی اجازۀ اظهار آنرا نمیدهد. باید بپذیریم که امروز افغانستان از اختیار افغانها خارج شده، کاملاً در اختیاز امریکا وناتوست. تا جایی که رئیس جمهوری که ادعای «منتخب بودن» را دارد و جرأت ندارد که جنایات امریکا را تقبیح کند، ولی باز هم تشکر از آقای کرزی که وقعاً فوفتاً در برابر چنین حرکتهای غیر انسانی صدای اعتراضش را بلند می کند، این کار را در زمان ریاست جمهوری خود هم کرده و اکنون نیز میکند؛ ولی وای بحال رئیس جمهور موجود که برگردۀ ملت سوار است ولی یک روز هم برحال این ملت دو سه قطره اشک به عنوان همدردی نریخت. علاوه بر آن که بروز بد ملت اشک تأسف نریخت؛ بلکه بر اعمال جنایتکارانۀ امریکا نیز خموش می گزیند. چند سال قبل فرانسویها اعلان کردند که در افغانستان هفتاد هزار (70000) عسکر خود را با سلاحهای جدید آموزش داد. اینکار را همۀ کشورهای عضو ناتو کرده اند. اکنون امریکا بر سر خاک ما بمبهای یازده هزار کیلویی میریزد. اگر دونالد ترمپ ازین عمل قوای خود استقبال میکند، ولی برای رئیس جمهور و رئیس اجرائیه ما جای خجلت دارد که حد اقل یک صدای اعتراض هم بلند نمیکنند، میگویند: زمستان میگذرد و روسیاهی بزغال میماند. زمان در گردش است و این روزها هم میگذرد. امروز عبدالرحمن خان در قید حیات نیست؛ ولی ارگ ساخته شده از سوی او میزبان یک فرمانروای دیگری است بهمین ترتیب فردا ارگ خواهد بود و اشرف غنی و عبدا… نی؛ ولی آیا گاهی هم اندیشیده اند که تاریخ در مورد اجراآت، سیاستها و موقفگیریهای آنان چه قضاوت خواهد کرد؟

شرم مامان باد زپشمینۀ آلودۀ ما

که بدین فضل و هنر نام کرامات بریم

حافظ

اگر حرف واقعاً بر سر از بین بردن طالب و داعش باشد، هر گز ضرورت ریختن بمبهای یازده هزار کیلویی برخاک افغانستان نیست؛ بلکه راههای عملی و آسانتر دیگر دارد. آنانی که داعش را درست کردند، تجهیز و تمویل کردند و استخدام کردند در دست امریکا قرار داردند، فقط همینقدر گفتن امریکا به آنها کفایت میکند که بگوید: «دیگر بس است!»

متخصصان امور صحی بهتر میدانند که ریختن چنین بمبها تا چه حد زیانهای صحی دارد. انفجار چنین یک بمب در منطقه تنها جان افراد داعش را میگیرد؟

امروز امراض مهلک گوناگونی گریبانگیر مردم ما چه در زمان حضور نیروهای شوروی چه هم در زمان حضور نیروهای امریکایی و ناتو بوده است که علت اساسیش استعمال سلاحهای گوناگون از سوی این نیروهاست، بناأً استعمال چنین سلاحها وسیلۀ در راه بوجود آمدن فجایع بشری است. دو مطلب دیگر را هم باید توضیح کرد:

1- نیروهای امنیتی کشور ما افتخار کشور ماست با آنکه کاستیهایی وجود دارد، امید است مسؤولین امور متوجه این کاستیها شده، در راه دفع آن بکشوشند.

2- واقعاً هر که مخالف کشور ماست دشمن ماست؛ ولی باید این دشمن تعریف شود؛ زیرا دشمن تنها در القاعده، طالب و داعش خلاصه نمیشود، آنچنان که قبلاً گفتم این گروه ها خود نروییده اند؛ بلکه دستهایی است که آنها را بخاطر اهداف مشخص خود بوجود آورده اند. اگر القاعده طالب و داعش دشمن است آیا دستهایی که در عقب آنها وجود دارند دشمن تر از آنها نیست؟ پس چرا جلو آنها گرفته نمیشود و چرا بر اعمال آنها چشم پوشی میشود که علاوتاً نوازش هم میشوند، پس معلوم است این پروژه ها که امروز دشمنان سرسخت افغانستان اند، پروژه های مشترک اند، همسایه گان ما به تنهایی آنها را تمویل و تجهیز نمیکنند.

علاوتاً حکومت کوشش نکند که یک کنفرانس خبری سخنگویان حکومت اذهان ملت را از درک حقایق منحرف خواهد ساخت؛ بلکه ملت امروز همه چیز را میداند، این بازی بزرگی که امروز در منطقه در حال جریان است کاملاً قابل درک است؛ ولی متأسفانه افغانستان امروز بهای ضعف خود را میپردازد، چرا امریکا امروز با همسایگان ما معامله میکند بخاطری که آنها مانند ما ضعیف نیستند و در حقیقت از امریکا در برابر کمک یا خدمتی که به آن میکنند، باج میگیرند.

دا وګورئ

له افغانستان سره د پاكستان يو اړخيزه سوداګري

عزيز چوپان د دوو هېوادو ترمنځ سوداګري يوه عادي خبره ده، دا سوداګري د دوو ...

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *